امروز توی سایت محبوبم داشتم الکی می چرخیدم و افسوس می خوردم که چه تنبیه بزرگی برای خودم در نظر گرفتم که چشمم خورد به موضوع یکی از بحثا که آرام عزیز و نوین عزیز مشغولش بودند.

سوال این بود دنیا بی وفاست یا آدمها؟

خیلی دلم می خواست می تونستم بنویسم نه دنیا نه آدما.

بی وفایی مصداق مشکلاته.ما کسی رو بی وفا می دونم که توی مشکلاتمون ترکمون میکنه ما کسی رو بی وفا می دونیم که توی مشکلاتمون یاریمون نمی کنه ما کسی رو بی وفا می دونیم که وقتی خودمون آرومیم و اون سرشار از مشکل یادی از ما نمی کنه یا کسی رو بی وفا می دونیم که وقتی هم ما آرومیم هم اون یاد ما نمی کنه!

توی همه ی این موارد یه توقع بزرگ و یه بی وفایی نا آشکار وجود داره.

هر چیزی از یه جا شروع میشه بهترین کار اینه که تو شروع کننده نباشی بی وفایی نکن تا هرگز بی وفایی نبینی.

مگر نه اینکه طبق قانون نیوتون هر عملی عکس العملی داره؟عملی نکن که عکس العملش باب میلت نباشه.

 

نوشته شده در دوشنبه ٢٠ دی ۱۳۸٩ساعت ٤:٥٧ ‎ب.ظ توسط زهرا گ.کندی نظرات ()